Veronica - Paintings Fonzo
Schilders
Veronica Fonzo werd geboren in 1972 te Buenos Aires in Argentinië. Daar haalde zij ook een graad in de kunsten. Daarna werkte zij samen met kunstenaars van naam in Argentinië zowel als daarbuiten. Intens geïnteresseerd in techniek als zij is, verhuisde zij in 1997 definitief naar Italië, nog altijd de bakermat van de westerse beeldhouwkunst.
De beeldhouwster en tekenaarster Veronica Fonzo maakt ons pijnlijk bewust van deze repressief-tolerante kijk op het kind zijn. Dat doet ze op buitengewoon zachtzinnige, liefdevolle wijze. Maar de schok is er niet minder om. We waren namelijk net nogal tevreden over onszelf als hoeder van het kind. Ons daarbij beroepend op de weinig empathische omgang van onze voorouders met hun kroost. Het zeer jonge mens dat Fonzo ons voorzet, meestal een kleuter of peuter, is duidelijk van een andere orde dan ons innerlijke, geïdealiseerde kindbeeld. Een oogopslag maakt dat duidelijk. Haar kind is geen volwassene in wording, maar een anders gericht wezen. In zichzelf goed en compleet. Het is een personage dat nauwelijks in onze wereld geïnteresseerd lijkt, omdat oog en aandacht naar binnen zijn gericht.
Vandaar uit maakt het contact met een omgeving die wij met de dood in verband brengen, maar die voor de figuur van Fonzo kennelijk springlevend is, werkelijkheid en totaal niet beangstigend. Eigenlijk zegt Fonzo via haar schepsels misschien wel: leven is geen overwinning op de dood, maar de krachttoer om de herinnering aan het niet-leven levend te houden. De volwassene leert deze essentiële levensles mede van het kind. De omgekeerde wereld.
Of Fonzo nu werkt op papier, in hout, klei, brons marmer of albast. Haar kinderen komen altijd te voorschijn als waarachtige zielen, even hoogsensitief als fascinerend. Je kunt alleen maar dit concluderen: wat vertelt deze beeldhouwster ons een schitterend verhaal!
Veronica Fonzo’s werk te zien in verschillende galerieën en op beurzen en biënnales. Haar werk is bekend over de hele wereld, vooral in Argentinie, Spanje, Italie, Verenigde Staten en Nederland.
De beeldhouwster en tekenaarster Veronica Fonzo maakt ons pijnlijk bewust van deze repressief-tolerante kijk op het kind zijn. Dat doet ze op buitengewoon zachtzinnige, liefdevolle wijze. Maar de schok is er niet minder om. We waren namelijk net nogal tevreden over onszelf als hoeder van het kind. Ons daarbij beroepend op de weinig empathische omgang van onze voorouders met hun kroost. Het zeer jonge mens dat Fonzo ons voorzet, meestal een kleuter of peuter, is duidelijk van een andere orde dan ons innerlijke, geïdealiseerde kindbeeld. Een oogopslag maakt dat duidelijk. Haar kind is geen volwassene in wording, maar een anders gericht wezen. In zichzelf goed en compleet. Het is een personage dat nauwelijks in onze wereld geïnteresseerd lijkt, omdat oog en aandacht naar binnen zijn gericht.
Vandaar uit maakt het contact met een omgeving die wij met de dood in verband brengen, maar die voor de figuur van Fonzo kennelijk springlevend is, werkelijkheid en totaal niet beangstigend. Eigenlijk zegt Fonzo via haar schepsels misschien wel: leven is geen overwinning op de dood, maar de krachttoer om de herinnering aan het niet-leven levend te houden. De volwassene leert deze essentiële levensles mede van het kind. De omgekeerde wereld.
Of Fonzo nu werkt op papier, in hout, klei, brons marmer of albast. Haar kinderen komen altijd te voorschijn als waarachtige zielen, even hoogsensitief als fascinerend. Je kunt alleen maar dit concluderen: wat vertelt deze beeldhouwster ons een schitterend verhaal!
Veronica Fonzo’s werk te zien in verschillende galerieën en op beurzen en biënnales. Haar werk is bekend over de hele wereld, vooral in Argentinie, Spanje, Italie, Verenigde Staten en Nederland.
